Το φάντασμα είναι κάτι το ορατό αόρατο, αφού έχει μορφή αλλά δεν έχει σώμα. Είναι ένα φαινόμενο που εμφανίζεται λαμπιρίζοντας μέσα στο σκοτάδι δίχως προειδοποίηση. Εντούτοις, αυτή η παρουσία που η κοινή λογική δεν τη δέχεται σαν υπαρκτή οντότητα, παραμένει μέρος της πραγματικότητας που δεν φαίνεται, καθώς γεφυρώνει το υπαρκτό με το θεωρούμενο ως μη υπαρκτό.


Το φάντασμα σημαδεύει το παρόν με τη παρουσία του παρελθόντος, αφού αποτελεί τεκμήριο ενός γεγονότος που έχει τελεσθεί, ή είναι αυτό που μας υπενθυμίζει το ανεκπλήρωτο κάποιων από τις προθέσεις και τις επιθυμίες μας (το φαντασιακό).


Η επιστροφή μέσω του φαντάσματος σε ένα παρελθόν που έχει ξεχαστεί λόγω χρονικής απόστασης, ή έχει εξοριστεί στο υποσυνείδητο, καθώς η επαναφορά και η αναβίωση του θα προκαλούσαν μεγάλο άγχος και πόνο, αναγκάζει αυτόν που έρχεται σε επαφή μαζί του να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τη μνήμη / ιστορία και να επαναδιαπραγματευτεί τα προσωπικά του βιώματα.


Αν και το φάντασμα φέρει το στίγμα του τρομερού και του φριχτού, όπως το θέλουν οι πολιτισμικές προκαταλήψεις και οι στρατηγικές χειραγώγησης (το συμβολικό), μπορεί να γίνει φορέας της αλήθειας τόσο σε προσωπικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.


Έτσι, με το τέλος του καλοκαιριού το φαινόμενο του ‘φαντάσματος’ γίνεται η αφορμή για μια ‘φαντασματική’ βραδιά, κατά την οποία 18 καλλιτέχνες θα συναντηθούν ως ‘φαντάσματα’, για λίγες μόνον ώρες, σε μια παραθαλάσσια κατοικία στη περιοχή Κόκκινο Λιμανάκι, στη Ραφήνα και εκεί, εντός και εκτός της οικίας (κήπος) θα τοποθετήσουν κάποια από τα έργα τους, ανάμεσα στα ήδη υπάρχοντα του ιδιοκτήτη.




The phantom is something visibly - invisible since it has a form but no body. It is a phenomenon that appears shimmering in the dark without warning. However, this presence that common sense does not accept as an existing entity remains a part of reality that cannot be seen, since it links what exists with that which is deemed as non - existent.


The phantom marks the present through the presence of the past since it constitutes proof of an event that has taken place or some of our intentions and desires that remain unfulfilled (the imaginary).


This return via the phantom to a past, forsaken due to the distance in time or that has been exiled to the subconscious - since its recall and revival provokes only anxiety and pain - forces anyone contacting it to redefine their relationship with memory / history and re - negotiate their personal experiences.


Although the phantom carries the mark of the horrifying and hideous, as cultural prejudice and strategies of manipulation want it (the symbolic), it can become a carrier of truth, both in a personal and a social level.


Thus, at the end of the summer, the phenomenon of the ‘phantom’ will become the pretence for a ‘phantasmic’ evening during which 18 artists will meet as ‘phantoms’ only for a few hours at a seaside residence in the area of Kokkino Limanaki in Rafina; there, inside the house (and its garden) some of their works shall be placed between belongings to the owner.